Monstruo Arrosa beste guztietatik desberdina da, eta horrek gehiegi axola ez dion arren, egun batean bizitzeko beste leku baten bila bidaia bat hastea erabakitzen du. Mendiak zeharkatuko ditu bizikletaz, eta ozeanoak paperezko itsasontzi batean, harik eta denak oso desberdinak eta zoriontsuak diren leku batera iritsi arte.
«Cosas que caen del cielo» dokumentatutako gertakari baten kontakizuna da, errealismo magikoaren ukituekin nahastua eta itzaltzear dauden txingarrak gordetzendituen sutontzi baten inguruan kontatua. Objektuen antzerkia, zuzeneko musika eta umore, samurtasun eta folklore dosi ederra uztartzen ditu, inpaktu batek uztendituen ondorioez, unibertso propio baten sorreraz eta bizitzea egokitu zaigun errealitatearen aurrean fikzioaren eta frikzioaren beharraz hitz egiteko.
Bi txotxongilolarik kutxa zahar bat irekitzen dute, guk jakin gabe gure etxeko ganbaran egon litekeena. Barruan, ordea, ez dituzte gure amonen baxerak aurkitzen, Gerra Zibilean ilea larru-arras moztu zieten milaka emakumeren historia isilarazia baizik. Ahozko narrazioa, antzerki dokumentala eta objektuen antzerkia uztartuz, «Melón Pelado» lanak bidaia esperpentiko bat proposatzen du, inoiz gehiago ganbara batean ezkutatu beharko ez litzatekeena.
Pintzak eta linterna eskuetan, Sibyllak basoan aurkitzen dituen intsektuak, landareak eta izakiak ikertu, aztertu eta katalogatzen ditu, bere bizipenekin uztartzen dituen maitagarrien ipuin klasikoei bizia emanez. Hori guztia txotxongilo-antzerkiaren irudimen-indarrari esker —itzalak, txotxongiloak eta figurak—, ahotsez eta soinuz osatutako unibertso iradokitzaile batean.
Emakume batek eta txotxongilo batek hiri-espazioa hartzen dute, eta haien aurretik espazio hori bizi izan duten beste emakume batzuen keinu sinbolikoak berreraikitzen dituzte.